Subcutaan Injecteren

Posted by m2d-admin 03-11-2017 0 Comment(s)

Het Nieuwe Sub-Q Hoofdstuk

 

Nog niet zo lang geleden rolden dokters, medische onderzoekers en officiële instanties over elkaar heen om te benadrukken hoe gevaarlijk anabole steroïden wel niet waren. In officiële medische onderzoeken werd dit zelfs “geconstateerd”, medische idioten durfden zelfs te beweren dat het niet bewezen was dat het gebruik van anabole androgene steroïden spier hypertrofie (spiergroei) bewerkstelligden. Ondanks alle gevaren (bijverschijnselen), beweerden de doctoren die bodybuilders probeerden te overtuigen van het gevaar van (orale) steroïden, maar tegelijkertijd zonder problemen de anticonceptie pil, ook een oraal steroïde, voorschreven aan 16 jarige meisjes.

 

Maar goed, Nederland is nog steeds erg achterlijk als het om steroïde gebruik gaat, vooral de hormoon vervangings therapie (HRT) of testosteron vervangings therapie (TRT). Net zoals de VS ons voorbij streeft nu zij het marihuana gebruik vrijgeeft en men het hier nog steeds slechts wil “gedogen”.

 

In de VS kan je tegenwoordig zelfs “low T' centra” vinden in  de lokale strip mall en de reclame voor testosteron substitutie op de TV, in prime time. Je hebt tegenwoordig zelfs de keuze uit injecties, gels, crèmes of pellets bij het behandelen van een lage testosteron spiegel. Men beweerde altijd dat testosteroninjecties voor TRT/HRT het beste resultaat op leverden.

 

Het kan verkeren, recentelijk geven gerenommeerde HRT/TRT artsen zoals Dr Life (foto links) , Dr Shippen en  Dr Crisler het advies om subcutaan of "subQ" te injecteren. Het is (20%) efficiënter, gelijkmatiger en zorgt voor minder litteken weefsel. Op YouTube wordt het allemaal uitgelegd. Vanwaar deze volledige ommezwaai? De bevolking wordt steeds ouder en wil graag actief en ook seksueel actief blijven. Er is dus enorm veel geld te verdienen aan deze doelgroep. En daar zijn zowel de doctoren als de overheden wel voor te porren.

 

Subcutaan injecteren van testosteron en analogen.

 

 In 2011 schreef ik al over het subcutaan injecteren van gemethyleerde testosteron afgeleiden zoals Dianabol (methandrostenolone). Onder druk van de “guru” Dan Duchaine was het allereerste steroïde die het dan vermaarde Duits/Oostenrijks UG lab “ International Pharmaceuticals” introduceerde in de VS, hun injectabele Dianabol. Ondanks het feit dat later ook bekende bodybuilders zoals Dave Palumbo en Nasser el Sonbatty verklaarden dat ze hun gemethyleerde orale steroiden injecteerden, werden deze middelen erg slecht verkocht, en de meeste UG labs stopten de productie. Vreemd genoeg bleef injecteerbaar stanozolol wel goed verkopen. Waar injecteerbare diergeneesmiddelen vroeger door bodybuilders veel werden gebruikt, zoals de injectable methandrostenolone Reforfit en het injectabele stanozolol Winstrol-V. Dit ondanks het feit dat beide middelen veel injectiepijn veroorzaakten. Reforfit omdat het werd opgelost in o.a. polythyleen glycol en Winstrol-V omdat het erg grof was, zodat het met een dikke naald moest worden geïnjecteerd. Tegenwoordig wordt winstrol-ject gemaakt van micro-fijn gemalen poeder. De grove variant werd getest op honden en bleek vergeleken met inject en oraal , als inject veel efficiënter te zijn, men kan slechts raden hoeveel efficiënter de microfijne variant zou zijn vergeleken met de grof gemalen variant.

 

Dit is toch nieuwe informatie, right?

Nou nee…, ik wil graag enkele uittreksels tonen uit een  patent uit 1958 van Ciba Geigy uit Zwitserland.

 

Deze vroege studies zijn erg interessant, vooral omdat deze verbindingen nieuw waren en wetenschappers deze middelen grondig hebben onderzocht. In die tijd werd aangenomen dat AAS, medicijnen waren die allerlei aandoeningen konden verhelpen. Ook wist men al vanaf het prille begin, dat testosteron en diens analogen (afgeleiden), het libido en de seksuele  prestatie verbeterde, speciaal bij oudere mannen. Sommige van die (oudere) onderzoekers suggereerden zelfs, zoiets als de bron van de  eeuwige jeugd te hebben ontdekt.

 

 Ze hebben een aantal feiten ontdekt waar we ons van bewust zijn, maar die we zijn vergeten of simpelweg verwaarlozen. Daarom wil ik wat uittreksels uit deze octrooiaanvraag tonen,  en later klinisch onderzoek op patiënten vrouwen, kinderen enz. bespreken.


 Zoals je duidelijk ziet wordt hier patent aangevraagd op het uitkristaliseren van 1-dehydro-17α-methyl-testosterone, een afgeleide van testosteron die wij kennen onder de namen methandrostenolone of methandienone  de merknaam Dianabol® en de straatnaam D-bol. Dit gebeurd m.b.v aceton. Men beschrijft de productie van methandrostenolone in 1 ml ampullen, opgelost in sesam olie en met een dosis van 10 mg/ml.

 

Het is eigenlijk niet meer dan logisch om te veronderstellen dat Ciba heeft geëxperimenteerd met deze injecteerbare verbinding. Bovenstaand uittreksel laat zien dat ze dat deed, maar dat is eigenlijk de enige hint. Voor zover ik weet zijn er geen onderzoeksresultaten gepubliceerd over de injectabele versie, in die jaren werd er in wetenschappelijke kringen veel geëxperimenteerd met allerlei orale anabole steroïden zoals methyl-testosteron, vooral op verzwakte en slecht groeiende kinderen, micropenis etc etc.

 

In de vergelijking van de oestrogene eigenschappen van Nilevar (19-nor-17-ethyl-testosteron) en Dianabol (1-dehydro-17a-methyl-testosteron), merk je op dat de orale doses 10 keer de subcutane doses hebben. Het is mijn sterke mening dat de sub-Q administratie route veel effectiever is en ik zal dit later in het artikel verder verduidelijken.


Vertaling van het uittreksel rechts: De tot nu toe bekende anabole stoffen bezitten naast hun androgene effecten ook andere hormonale eigenschappen. Zo is bijvoorbeeld bekend dat 19-nor-17-ethyl-testosteron (Nilevar) in het bijzonder, zelfs wanneer deze in kleine doses wordt gegeven, veroorzaakt de secretiefase van de oestrogeen gevoelige baarmoeder, ofwel de werking is vergelijkbaar met die van progesteron. De dagelijkse dosis van 19-nor-17-ethyl-testosteron die nodig was om dit effect op te wekken is 0,03 mg / kg subcutaan of 3 mg / kg oraal. Met 1-dehydro-17a-methyl-testosteron (Dianabol), zelfs wanneer de dosering tot 300 keer hoger is (10 mg / kg subcutaan of 100 mg / kg oraal), is het niet mogelijk om een ​​progesteron-gelijkend effect te produceren.

De klasse van 19-nor steroïden die een progesteron gelijken effect vertonen? Klinkt dat bekend…. Trenbolone.. Nandrolone? En dat was in 1955 en op de discussie forums wordt er nog steeds over gediscuseerd..lol..


Van Ciba:

“De nieuwe verbindingen kunnen worden gebruikt als medicamenten in de vorm van farmaceutische preparaten die de nieuwe verbindingen bevatten in een mengsel met een farmaceutische organische of anorganische vaste of vloeibare drager die geschikt is voor enterale, parenterale of topische toediening. Veresterde of veretherde 1-dehydro-testosteronderivaten 1-dehydro-17a-methyl-testosteron en 1-dehydro-17a-ethinyl-testosteron”.

“Zij kunnen ook in combinatie andere nuttige stoffen bevatten. De nieuwe samenstellingen bevatten bij voorkeur 0,001 tot 50% van de nieuwe actieve verbindingen of van 0,05 tot 300 mg (!!) per doseringseenheid.”



Bij het testen in gecastreerde mannelijke ratten verhoogde het het lichaamsgewicht en vertoonde myotrope effecten (toename van het gewicht van de M.elevator ani) vergelijkbaar met die van de mannelijke geslachtshormonen.

 

De relatie van anabole tot androgene activiteit wordt geïllustreerd door een vergelijking met 17a-methyl-testosteron; Methyl-testosteron heeft per eenheid anabolische werking van 3 tot 4 keer van 3 tot 4 keer de androgene werking van het nieuwe 1-dehydro-17-methyl-testosteron (Dianabol).

 

De onafhankelijkheid van de anabole werking t.o.v. de geslachts-specifieke effecten van 1-dehydro-17a-methyl-testosteron, en kan ook bij mensen worden aangetoond. Bijvoorbeeld werd 1-dehydro-17a-methyl-testosteron klinisch toegediend in dagelijkse doses van 25 tot 100mg bij patiënten met kanker- en tuberculose cachexie (verzwakt door kanker of tuberculose, gekenmerkt door gewichtsverlies , spieratrofie , vermoeidheid, zwakte en significant verlies van eetlust), anorexia en osteoporose, evenals bij patiënten met herstelden van ernstige ziekte.

 

In reactie op deze behandeling werd een duidelijke afname van de uitscheiding van stikstof geconstateerd, binnen 1-2 dagen na toediening van 20-50 mg 1-dehydro, maar geen androgene werking werd waargenomen. Dit toont een verhoogde stikstofopname aan,  die de marker voor spiergroei is, zonder een androgene werking.

 

Dit is natuurlijk te danken aan het feit dat Dianabol een gunstige anabole werking heeft in vergelijking met zijn androgene werking, zoals je ook in het octrooi kunt lezen dat het nieuwe middel met methyl-testosteron vergelijkt. Discussie forum “guru’s” zullen je dan vertellen dat dat vooral watergewicht is. Als je veel testosteron en Dianabol (methandrostenolon / methandienon) gebruikt, zul je zonder twijfel enige vloeistof retentie ondervinden. Maar dat kan grotendeels worden voorkomen en is niet relevant voor dit artikel.

 

De toename van het lichaamsgewicht in deze experimenten laat zien dat de spiergroei stijgt (geel) en niet in watergewicht (rood).

 

Nog even terug naar de subcutane administratie van Nilevar en Dianabol, zoals geel gemarkeerd. Er was 0,03 mg / kg 19nor-17alfa-ethyl-testosteron (Nilevar) of 3 mg / kg oraal (tablet) nodig om een ​​progesteron effect in de baarmoeder te beginnen. Men had dus 100 keer de orale dosis nodig om hetzelfde effect als bij de subcutane injectie te bereiken. Met 1-dehydro-17a-methyl-testosteron (Dianabol), verhoogde men de dosering tot 300 keer hoger is (10 mg / kg subcutaan of 100 mg / kg oraal)

Wat mij een beetje verward is dat de verhouding van orale tot subcutane doses van Methandrostenolon (1:10) afwijkend is van de doses Nilevar (1:100).  Er zal ongetwijfeld een logica achter zitten al wordt die in dit onderzoek niet duidelijk.

 

Vergelijkbaar met dit onderzoek experimenteren we momenteel met injectabele Trestolone acetate (Ment) en 17α-methyl-1-testosterone. Al zullen onze trouwe volgers meer weten van MT-DMN etc.

 

Okay, ook hier weer bleek in het geval van M1T (17α-methyl-1-testosterone) dat de subcutane toediening veel efficiënter werkte dan de tablet (oraal). Het bleek dat de orale toediening van 2 mg/kg lichaamsgewicht (BW), een biobeschikbaarheid heeft die gelijk staat aan 0.3 mg/kg BW bij subcutane toediening.