Monstersteroïden

Posted by massa 10-10-2017 0 Comment(s)

Vida en Hershberger monstersteroïden

 

Er wordt op discussieforums  veel gediscussieerd over de kracht en potentie van de verschillende anabole steroïden. Vaak worden dan de cijfers van Julius Vida ter berde gevoerd.

 

Enkele jaren geleden, in de tijd dat pro-hormonen nog vrij verkrijgbaar waren, werd de anabole/androgene ratio vooral voor marketing misbruikt. Maar ook nu nog gebruikt men de androgene/anabole verhouding (ratio) om bepaalde steroïden aan te prijzen.

 

Ik wil eerst eens wat dieper ingaan op de Hershberger assay (de Hershberger test) en de verhoudingen zoals die werden gepubliceerd door Julius Vida.

 

Ik wou dit doen door middel van Methyl-1-testosterone (M-1-T), deze heeft een ongelofelijke androgene/ anabole ratio, of in dit geval een A/A bereik van, 100-220/ 910-1600 !! Wat betekent dat?

 

Het doel van onderzoekers in de gouden tijd (Golden Era) van anabole steroïde onderzoek (1935-1975) was het synthetiseren van een verbinding die een hoge mate van anabole activiteit bezat in combinatie met een sterk verminderde androgene activiteit. Je moet begrijpen dat de markt voor anabole steroïden niet voor bodybuilders  en atleten bedoeld was, maar voor geriatrische patiënten, patiënten die herstellen van een operatie of letsel, of die lijden aan zwakte of katabolisme of die een andere (spier) ziekte hebben. Dit kunnen zowel mannen of vrouwen of zelfs kinderen zijn. Het was daarom van groot belang om eventuele viriliserende effecten te vermijden bij het voorschrijven van een behandeling met anabole steroïden, en daarom was een medicament met een hoge anabole werking en een lage androgene werking noodzakelijk.

 

Tegelijkertijd in de jaren 1960 moest een systeem worden ontworpen waarmee de verschillende anabole steroïden die werden gecreëerd,  moesten worden getest en worden vergeleken met een bepaalde standaard van meting van sterkte. Zoals bij de temperatuur bijvoorbeeld de Fahrenheit of Celsius meetwaarden worden gebruikt. En hoe op de Celsius-schaal het vriespunt en kookpunt van water (0 en 100 graden respectievelijk) wordt  gebruikt als standaard.

 

Met een dergelijk systeem wou men Testosteron gebruiken als de standaard waarmee alle andere anabole steroïden zouden worden gemeten. In het geval van orale toegediende anabole steroïden zou Methyltestosteron de standaard zijn. Dit systeem betrof de toediening van anabole steroïden op ratten, ofwel oraal of door injectie (afhankelijk van de beoordeling van de anabole steroïde).

 

De Hershberger Assay

Na toediening van de te onderzoeken AAS anabool-androgeen steroïde worden verschillende lichaamsdelen en spieren van de ratten geanalyseerd (zoals de levator ani, seminale  (zaad)blaasjes en de ventrale prostaat). Deze weefsels worden vergeleken met de grootte van weefsels die blootgesteld werden aan de standaard (ofwel testosteron of methyltestosteron, afhankelijk van de vraag of de anabole steroïde die werd geanalyseerd, oraal of injecteerbaar was). De levator ani, bijvoorbeeld, is een spier in dieren met staarten, deze spier stelt het dier in staat met de staart  te kwispelen. De Levator Ani is een bekkenspier met een ongelooflijk hoog aantal androgeenreceptoren dus werd aangenomen dat dit een goede spier zou zijn om steroïden te testen om te bepalen of hun effect op de groei van de skeletspier effectief zou zijn. Een toename in de grootte en gewicht van de levator ani spier zou een redelijke nauwkeurige schatting van de anabole potentie van anabole steroïden aantonen.  

 

De seminale blaasjes en de ventrale prostaat (*) zijn weefsels die een hoge concentratie androgene receptoren bevatten en deze zijn zeer gevoelig voor androgene effecten en daarom zou de groei die werd waargenomen in die weefsels de affiniteit aanduiden van een steroïde om een androgene werking uit te oefenen in een organisme of weefsel.

(*)De prostaat van knaagdieren bevat, in tegenstelling tot die van de mens, afzonderlijke lobben zoals bv. ventraal, dorsaal, lateraal.

Het is via de Hershberger Assay en diens ratio, dat de wetenschap geprobeerd heeft om een anabole steroïde te genereren die een hoge anabole werking en een lage androgene werking zou vertonen. Dit is ook de methode waarbij van alle bekende, geteste en geregistreerde anabole - androgene steroïden hun androgene versus anabole verhoudings waarden zijn bepaald.  

 

Julius Vida Androgens and Anabolic Agents

In het jaar 1969 nam een wetenschapper met de naam Julius  Vida de tijd om alle bekende gegevens te verzamelen en hij  publiceerde een boek dat al deze waarden en kenmerken van alle tot dan  bekende anabole steroïden in detail heeft beschreven. Dat boek heette “Androgenen en Anabole Middelen - Chemie en Farmacologie’.  

 

Ten slotte is het belangrijk om te begrijpen dat deze waarden niet het ultieme middel zijn bij het bepalen van de mogelijkheden van een anabole steroïde. Maar ze moeten de eerste plaats  als een hulpmiddel worden beschouwd, bij het begrijpen en onderzoeken van verschillende verbindingen. De getallen die zijn verkregen met behulp van de Hershberger Assay geven ons een algemeen en redelijk idee van de anabole en androgene eigenschappen van een bepaalde anabole steroïde. Binnen de wetenschap en geneeskunde zijn dit de allereerste tests die worden uitgevoerd wanneer een nieuwe anabole steroïde wordt ontdekt of ontwikkeld om vast te stellen of het verder testen en onderzoeken naar een bepaalde anabole steroïde de tijd, moeite en geld waard is of niet. Als de Hershberger  assay van een bepaalde anabole steroïde wenselijke anabole en androgene waarden verschaft, zou het kunnen doorgaan naar de volgende fase van het testen en uiteindelijk naar klinische proeven op mensen.  

 

In de eerste plaats hebben alle anabole steroïden twee primaire effecten op elk gewerveld organisme: anabole en androgene effecten, die elkaar niet wederzijds uitsluiten. Het moet basiskennis zijn voor de meeste van jullie, die dit nu lezen, dat anabole effecten de spiergroei bevorderende effecten zijn en de androgene effecten zijn de masculiniserende  (vermannelijkende) effecten, zoals de verdieping van de stem, de groei van gezichts- en lichaamshaar, enz.  Om een steroïde als anabool te kunnen beschouwen, moet het een grotere affiniteit hebben om meer spiergroei (anabolisme) te produceren dan het androgeen effect heeft.

 

Bijvoorbeeld, sommige synthetische steroïden die werden gecreëerd tijdens de anabole steroïden-ontwikkelingsboom van de jaren 1950 tot eind jaren 80, vertoonden een anabole cijfer van 0, terwijl de androgene beoordeling veel hoger was. Deze zouden natuurlijk als strikt androgene steroïden worden ingedeeld, en het is ook heel duidelijk waarom deze verbindingen nooit op de hoogte zijn van enige mate van populariteit bij atleten en bodybuilders. 


 

Omdat zowel de anabole als de androgene werking door anabole steroïden via de androgeenreceptor gemedieerd worden, wordt vaak ook een vermindering van de androgeensterkte van een verbinding met een vermindering van de anabole sterkte verlaagd.

Evenzo worden niet alle anabole eigenschappen van anabole steroïden verkregen via de androgeenreceptor (AR), dat zou verklaren waarom sommige verbindingen in 

werkelijkheid zwakker lijken dan hun anabole: androgene verhoudingen (A/A ratio) zouden suggereren en andere verbindingen lijken een sterkere anabole werking te hebben dan hun A/A ratio zou suggereren. Dit zijn voorbeelden waar de realiteit verschilt van de cijfers en verhoudingen op papier, en vooral ook andere niet-receptor gemedieerde eigenschappen van bepaalde anabole steroïden moeten in overweging worden genomen. Dit is vaak het geval bij veel verschillende synthetische derivaten van Testosteron, dit noemt men Genomisch of Non-genomische werking, die voor dit artikel niet relevant is, echter wel voor de kracht of potentie van verschillende anabole androgene steroïden. De genomische werking is dus de werking die een steroïde via de androgene receptor uitoefent. 

 

Bovendien bleek het myotrope (anabole), dan wel androgene effect afhankelijk te zijn van de aanwezigheid van lage (in de spieren) of hoge (in prostaat,   en  vesicular seminalis) concentraties van het enzym 5α-reductase, dat testosteron omzet tot dehydrotestosteron (DHT) waardoor de binding aan de androgeen receptor sterk  toeneemt.  

 

 

 

 

De Androgene Anabole Verhouding (androgenic-anbolic ratio) ofwel de A/A ratio

Om de A / A verhouding te bepalen, gebruikten wetenschappers een test die de Rat Levator Ani Assay werd genoemd. In deze test gebruiken wetenschappers twee groepen gecastreerde ratten. De ratten worden gecastreerd om eventuele interfererende invloed van fluctuerende natuurlijke androgeengehaltes te vermijden.

 

Om een referentie te hebben, tegen welke de relatieve activiteiten van elke steroïde in deze analyse kunnen worden beoordeeld, wordt een standaard gebruikt bij een groep ratten in de actieve groep. Deze standaard is meestal testosteron (T), testosteron propionaat (TP) of 17alfa-methyltestosteron (MT) en de resultaten die worden verkregen uit de ratten die deze standaard toegediend krijgen, worden aangeduid als een willekeurig aantal 100 voor anabole activiteit en 100 voor androgene activiteit. Daarom worden deze standaard androgenen beschouwd als een A / A-verhouding van 1. In de tabel uit 1963 zie je dat een verestering of methylatie voldoende is om de ratio ingrijpend te veranderen (blauw en rood).  * Wy3475 is Norbolethone.  

 

 

 

 

De eerste groep ratten is een controlegroep die een placebo ontvangt, terwijl de tweede groep de steroïde ontvangt (d.m.v. injectie of oraal). Na een tijdsperiode (enkele dagen tot weken) worden de 

ratten geofferd. Onderzoekers isoleren dan drie organen van elk van de ratten - de zaad blaasjes (seminale vesicles), ventrale prostaat en levator ani spier. Deze organen zijn allemaal gewogen en een vergelijking van de actieve groep met de placebogroepen wordt gemaakt. De verschillen in 

gewichten voor de seminale vesicles en ventrale prostaat vertegenwoordigen androgene activiteit, terwijl het verschil in het gewicht van de levator ani spieren, in de controle en de actieve groep, de anabole activiteit vertegenwoordigen.  

 

Tegenwoordig wordt naast de klassieke parameter voor anabole potentie (het gewicht van  Levator Ani spier), de effecten op spiervezelsamenstelling en myosin zware keten (MHC) expressie in de Gastrocnemius  spier onderzocht, als aanvullende markers voor anabole kracht. In DEEL 2  gaan we verder met Methyl-1-Testosteron (M-1-T)