Hoe gebruik je orale anabole steroïden?

Posted by m2d-admin 11-09-2017 0 Comment(s)

Als je graag wilt dat je orale steroïden goed werken, moet je wel weten welke factoren invloed hebben op de orale biologische beschikbaarheid of absorptie van orale geneesmiddelen.

Er zijn veel factoren die invloed hebben op de absorptie van geneesmiddelen, fysicochemische eigenschappen, fysiologische eigenschappen, de samenstelling en de invloed van de voeding. Andere factoren, zoals de persoonlijke omstandigheden van de gebruiker, zoals leeftijd, sekse, gewicht, metabolisme-enzymen, toedieningstijd, interactie van geneesmiddelen, enzovoort, hebben ook invloed op de farmacokinetiek bij de absorptie van geneesmiddelen. Deze factoren zullen de relatie tussen de inname en de klinische respons (werking) veranderen.

Een relevante studie over de absorptie van Metformine, toonde aan dat fysiologische eigenschappen die de absorptie van de stof beïnvloeden, een versnelde maagleging en een versnelde gastro-intestinale motiliteit zijn. Resultaten toonden aan dat de AUC (de waargenomen blootstelling aan een geneesmiddel in tijd) en UR% (percentage van de dosis dat ongewijzigd in de urine wordt uitgescheiden) over het algemeen toenemen door een versnelde leging van de maag en een versnelde darm doorvoer tijd, dat wil zeggen de mate van metformineabsorptie wordt verbeterd wanneer de maag-darm werking  (gastro-intestinale motiliteit) wordt vertraagd.

Voedsel Effect
Steroïdehormonen, zelfs als ze geen esters hebben, worden nog steeds als lipide- (vet) oplosbare verbindingen beschouwd. Ze lijken in principe beter in vet op te lossen dan ze in water doen. Als je een vet oplosbaar hormoon samen met een maaltijd neemt, met name één met een hoog vetgehalte, zal een deel van de steroïde in het vet in je maag worden opgelost. Dit is een natuurlijke eigenschap van de steroïde. Een deel van het vet dat je eet wordt niet verteerd, wat uiteindelijk de totale biologische beschikbaarheid van het steroïdehormoon vermindert doordat het voor een deel verhinderd dat het door het maagdarmkanaal wordt geabsorbeerd (en vervoerd wordt naar het lichaamsweefsel).

Ik heb lang naar een relevante wetenschappelijke  referentie gezocht, en vond tenslotte een studie die al enkele decennia geleden met stanozolol plaatsvond. Het experiment gaf een gelijke hoeveelheid hormoon aan twee groepen dieren. Eén groep kreeg het geneesmiddel gemengd met hun voedsel, en in de andere werd het via een voedingsbuis (op een lege maag) direct in de maag van de dieren toegediend. Het geneesmiddel had inderdaad een aanzienlijk sterker effect op het bevorderen van stikstofretentie (een mate van eiwitsynthese [spiergroei}) wanneer het op een lege maag werd gegeven. Dat lijkt een zeer sterk bewijs voor deze theorie.

Dus het nemen van je pillen op een lege maag lijkt me het beste - tenminste als het gaat om de standaard c17-alfa-gealkyleerde (de meeste) orale steroïden. Als je echt nauwlettend wilt zijn, kunt je ook je pillen met een glas water nemen, wat hun absorptie ook een beetje helpt door de afbraak van tabletten en bindmiddelen te vergemakkelijken en bij te dragen bij het transport van het hormoon. Het kauwen van de pillen voor het slikken zal ook helpen, opnieuw door middel van snelle afbraak en transport naar het maag-darmkanaal. 

Trainen kort na het nemen van je pillen trekt bloed uit je maag, wat de absorptie van drugs kan vertragen of verlagen. Probeer niet direct te gaan trainen na het nemen van je pillen als  dat mogelijk is.

De pH-verschillen in de inhoud van het bovenste maag-darmkanaal tussen een volle en lege maag kunnen de oplossing en de absorptie van zwak zure en basische geneesmiddelen beïnvloeden. Verhoging van de gastrische pH (zuurgraad) na een maaltijd kan de oplossing van een zwak zuur in de maag verbeteren, maar die van een zwakke base verhinderen. Voorts verhindert voedsel de mate van maagontlasting, door langdurig verblijf in de maag kan het aandeel van het geneesmiddel dat oplost voor de doorgang in de dunne darm, die de primaire plaats van geneesmiddelabsorptie is, oplopen.

Uiteraard is het advies om je pillen op een lege maag te nemen, niet van toepassing op orale steroïden die afhankelijk zijn van lymfatisch transport of absorptie van het middel door het lymfatische systeem (met voedingsvet) om de lever te omzeilen. Lymfelevering wordt af en toe gebruikt bij onbeschermde (niet-c17-alfa-gealkyleerde) steroïdehormonen, hoewel dit niet een gebruikelijke methode voor steroïde-afgifte is. Het is dus niet relevant  bij de meeste pillen en het enige middel dat nog steeds gebruikt wordt, is Andriol (testosteron undecanoate). Dit middel wordt vooral gebruikt bij TRT/HRT (hormoon vervangings therapie) en anti-aging. Vroeger circuleerden er echter andere lymfatisch vervoerde middelen zoals Maxibolin (ethylestrenol) en Anabolicum Vister (quinbolone), ook op de zwarte markt. De bio beschikbaarheid van deze (zwakke) steroïden kan daadwerkelijk worden verhoogd door ze te consumeren samen met een vette maaltijd.

Uit een oud Ciba-onderzoek (naar methandrostelone aka dianabol) bleek dat een verhoogde stofwisseling door bijvoorbeeld het gebruik van T3, de uitscheiding verhoogt en daarmee de biologische beschikbaarheid / absorptie vermindert.

Zoals gezegd, als je orale steroïden gebruikt, moet je er altijd aan denken  om er een vol glas water bij te drinken. Drinkwater helpt het tablet om sneller op te lossen en voorkomt ook irritatie van de maag. De pillen bevatten ook een verbinding (c17 methyl), die voorkomt dat de steroïde in de maag of de lever wordt vernietigd, zodat het kan werken op o.a. je spiergroei. Het nadeel van c17 methyl is echter dat het de maag irriteert en giftig is voor de lever. Het drinken van veel water met de pillen helpt de impact van c17 methyl op je lichaam te verminderen.

Leververgiftigheid overdreven
Er wordt altijd gezegd dat orale steroïden je lever ruïneren, dat is ongenuanceerd en zwaar overdreven, ik heb er hier over gepost.

Het lijkt erop dat we wekelijks horen over een professionele atleet die zichzelf en zijn sport benadeelt door het misbruiken van steroïden. Een melodrama ontvouwt zich, carrières en levens worden gebroken, en iedereen betreurt de gevallen sportheld. Toch zijn er miljoenen gevallen van steroïde gebruik die dagelijks plaatsvinden, zonder dat iemand er verder bij nadenkt: Miljoenen vrouwen nemen anticonceptie pillen, blijkbaar onbewust van het feit dat hun effecten langzaam en subtiel de hersenen kunnen binnendringen de hersenstructuur en activiteit moduleren. Maar verrassend genoeg zijn anabole steroïden illegaal en de anticonceptiepil  niet.

 Effect van cafeïne dosering
In Portugal lekten politiediensten informatie naar een doping laboratorium, dat een bepaalde groep atleten oxandrolon in combinatie met cafeïne gebruikt. Als gevolg daarvan onderzochten wetenschappers het mogelijke effect van deze co-administratie.

Koffie werd in 1984 als dopingmiddel bij de IOC opgenomen. In eerste instantie werd een maximum van 15 μg / ml vastgesteld en in 1985 werd deze waarde naar 12 μg / ml verlaagd. In 2004 besloot het Wereld Anti-Doping Agentschap (WADA) cafeïne niet op de lijst van verboden middelen te plaatsen.

Hoewel sommige prestatie verbeterende effecten van cafeïne als stimulant en als diureticum goed beschreven zijn, is het problematisch om misbruik van cafeïne te beheersen en te onderscheiden van normaal gebruik.

Van Oxandrolon (Anavar of Var) is bekend dat het de eiwitsynthese en dus aanwas van droge spiermassa verbetert, voordelige effecten die de atleten ertoe zouden bewegen om het te misbruiken. Deze synthetische 2-oxasteroid afgeleide van testosteron werd voor het eerst in 1962 gemaakt. Het vertoonde een zeer sterk anabool effect, maar met een duidelijk veel lagere androgene werking, waardoor de virilisatie-effecten aanzienlijk werden verminderd.


 

De uitscheidingsprofielen van oxandrolon en epioxandrolon, met en zonder cafeïne dosering, worden weergegeven in Figuur 1. Voor oxandrolon is een maximale uitscheidingssnelheid van 10ng / min vastgesteld, samen met cafeïne stijgt de snelheid tot 150 ng / min. Hetzelfde geldt voor epioxandrolon, de maximale snelheid, zonder cafeïne is 0,9 ng / min en met cafeïne 19 ng / min. De maximale uitgescheiden hoeveelheden, zonder cafeïne, worden waargenomen na ongeveer 4 uur, en met gelijktijdig gebruik van cafeïne na ongeveer 6 uur. 
  


De oxandrolone uitscheidingsdata zijn samen met de cafeïnedata, weergegeven in Figuur 2. Dezelfde gegevens voor epioxandrolon zijn in Figuur 3. De cafeïne-uitscheiding toont een maximale concentratie van ~ 18 μg / ml na 4,7 uur (figuur 4). Oxandrolon (400 μg) werd oraal (mondeling) toegediend aan een gewone drinker van cafeïne (de equivalent van 3 expresso koffie per dag). Een lege urinestaal en alle urinestalen gedurende 70 uur postadministratie werden verzameld. Het doel van deze eerste studie was om vast te stellen wat het uitscheidingsprofiel van oxandrolon voor deze proefpersoon was.
De tweede studie vond plaats 4 dagen na de eerste studie. Dezelfde dosis van Oxandrolone werd als tablet toegediend aan dezelfde proefpersoon in combinatie met 300 mg cafeïne als tablet. Alle urinestalen werden gedurende 70 uur verzameld.

Bij het vergelijken van de gegevens uit de twee studies lijkt het duidelijk dat cafeïne in feite het uitscheidingsprofiel van oxandrolone verandert. Bij de 300 mg cafeïne waren er zeer grote toenames in de uitscheidingshoeveelheid en de waarden waargenomen voor zowel oxandrolon als epioxandrolon. Over het algemeen is de totale uitgescheiden hoeveelheid voor deze twee steroïden ongeveer 20 keer hoger dan bij de toediening van oxandrolone alleen (met normaal gebruik van cafeïne). Er was echter een verschil in de verhogingen: het totale oxandrolon nam meer dan 20 keer toe, terwijl het totale epioxandrolon slechts ongeveer 15 keer was toegenomen. Het blijkt ook dat de patronen van oxandrolone en epioxandrolon uitscheiding het cafeïne-uitscheidingspatroon volgen.

Er zijn studies die aangeven dat cafeïne de absorptie en biologische beschikbaarheid van sommige geneesmiddelen versnelt (bijvoorbeeld paracetamol). Om beter te begrijpen of er een bijkomend metabolisch effect is, dienen alternatieve toedieningsroutes met / zonder gelijktijdige toediening van cafeïne te worden getest; Daarnaast moeten bloedmonsters worden genomen. Voor deze studies is het raadzaam om andere anabole steroïden te testen.
Een laatste opmerking. Bij de 300 mg cafeïne is er maar één monster waar de concentratie boven de voormalige drempel van  12 μg / ml uitkomt.

Synergisme
Onderzoekers van de Universiteit van Californië namen een groep van 22 HIV-patiënten, elf HIV-patiënten kregen een wekelijkse injectie van 100 mg testosteron enanthate en nam een placebo. De andere elf mannen kregen elke dag 20 mg oxandrolon extra. De mannen deden 1 uur gewichtstraining, 3 keer per week gedaan. De oxandrolon-groep had na 8 weken bijna 8 kg vetvrije massa gewonnen, ze verloor ook een paar gram vet meer dan de mannen in de placebogroep. De onderzoekers concluderen dat het niet nodig is om een 20-weekse kuur van 600 mg te doen om 8 kg vetvrije massa te krijgen. Het is mogelijk om dezelfde resultaten te bereiken met veel lagere doses.

Afgezien van receptor interactie / activatie is het bekend dat enig effect van steroïden op de spiergroei ook komt door hun vermogen  om de afscheiding en afgifte van andere spiergroei-bevorderende hormonen (zoals IGF-1 en MGF) te activeren en te beïnvloeden die een even effectieve invloed op spiergroei hebben, en die in wisselwerking met andere receptortypes in spierweefsel samenwerken. Dit zorgt voor een synergistisch effect tussen de anabole steroïde en de andere hulphormonen die betrokken zijn en met elkaar verbonden zijn in spiergroei. Bewijs hiervoor kan worden gezien in verschillende anabole steroïden die in feite geen zeer significante bindingssterkte vertonen voor de androgeenreceptor, zoals Dianabol (Methandrostenolone), waarbij de effecten ervan voornamelijk liggen in niet-receptor gemedieerde effecten, zoals blijkt uit een studie waarbij zeer hoge doses worden gebruikt. En deze studie toonde een hoog niveau van stikstofretentie in de spieren, dit werd duidelijk door Dianabol veroorzaakt.

Anadrol (Oxymetholone) is een andere orale anabole steroïde die slechte androgene receptor (AR) bindende sterkte vertoont, maar bekend staat om zijn sterke werking.

Anadrol is een derivaat van DHT. Derivaten van DHT zouden normaal gesproken geen oestrogene effecten op het lichaam moeten hebben, aangezien ze niet in oestrogeen kunnen omzetten (aromatiseren). Hoewel ook Anadrol niet kan aromatiseren, is de huidige hypothese dat het zelf (of één van zijn metabolieten) werkt als oestrogeen in verschillende weefsels van het lichaam. Dit is een perfect voorbeeld van hoe verschillende anabole steroïden verschillende effecten vertonen, en sommige zelf onvoorspelbare effecten vertonen in vergelijking met anderen.

Orale vs Injecteerbare Stanozolol ME Olson - 2000: Het doel van de studie was om de invloed van orale- of intramusculaire toediening van stanozolol op de stikstofretentie bij honden te bepalen
 
 Beide, orale en injecteerbare stanozolol resulteerden in significante verhogingen van aminozuur stikstofretentie in vergelijking met de referentie waardes. Orale stanozolol verhoogde de stikstofretentie van 29,2 tot 50,3, terwijl stanozolol injectie de stikstofretentie verhoogde van 26,6 tot 67,0. De respons op intramusculaire toediening was significant groter dan de respons op de orale dosering. Stanozolol verhoogt het stikstofretentie van aminozuur bij honden, zoals eerder al was waargenomen bij ratten. Deze werking van stanozolol kan gunstig zijn bij honden onder druk van chirurgisch trauma en chronische ziekte. Stanozolol, algemeen bekend als Winstrol®, is voornamelijk bedoeld om de eetlust te verbeteren en de kracht en de totale vitaliteit te verhogen bij zieke dieren zoals b.v. honden.

Studies hebben aangetoond dat het innemen van een orale anabole steroïde met voedsel de biologische beschikbaarheid kan verminderen. Dit wordt veroorzaakt door het vetoplosbare karakter van steroïdehormonen, waardoor sommige geneesmiddelen kunnen oplossen met onverteerd dieetvet, waardoor de absorptie in het maagdarmkanaal wordt verminderd. Ten eerste is bij dit onderzoek niet bekend of de honden de stanozolol in nuchtere toestand (op de lege maag) hebben ontvangen. En ten tweede, als vleeseters, hebben honden zich ontwikkeld met een korte rechte darm. Dit maakt het ongeschikt om de resultaten op sleehonden te extrapoleren naar menselijke bodybuilders, hoewel  deze vergelijking op het internet heel vaak  te vinden is.

6 ', 7'-Dihydroxybergamottin (DHB) is een natuurlijk furanocoumarine, dat vooral voorkomt in grapefruitsap en Sevilla sinaasappelsap. DHB is verantwoordelijk voor het zogenaamde grapefruit sap effect.

6 ', 7'-Dihydroxybergamottin wordt verkocht als "anabole versterker" en is bedoeld om de opname van supplementen, drugs, orale anabole steroïden en zelfs voedsel te verhogen. DHB bleek zeer effectief te zijn bij het remmen van de cytochroom P450 CYP3A4 enzymactiviteit in de darm en lever, die verantwoordelijk is voor het verminderen van kleine exogene organische molecuul absorptie.

Actieve ingrediënten (zoals 6 ', 7'-DHB) in grapefruitsap zijn verantwoordelijk voor een grotere biologische beschikbaarheid van geneesmiddelen na orale dosering maar niet na intraveneuze toediening van dezelfde medicijnen. Er is aangetoond dat 6-bèta-hydroxylaseactiviteit (zoals verricht door het CYP3A4-enzym) een belangrijke rol speelt bij het metabolisme van anabole steroïden. Zowel in vivo als in vitro werd hydroxylatie bij de 6-beta-positie gekatalyseerd door het CYP3A4 enzym, dit werd waargenomen bij testosteron, progesteron, cortisol en androstenedion, evenals als bij de synthetische verbindingen, zoals Dianabol (methandrostenolone of metandienone), budesonide en dexamethason. Daarom gebruiken veel bodybuilders hun orale anabolica samen met 6 ', 7'-DHB en / of bergamottine. In dit geval komt met grotere biologische beschikbaarheid ook een grotere toxiciteit en bijwerkingen (meestal gynaecomastie, hoge bloeddruk, acne en mannelijke kaalheid).
 


In 2014 werden door Karen M. VanderMolen et al. zes sportvoedingssupplementen geanalyseerd die gelabeld waren als zouden ze furanocoumarine (s) bergamottine en / of 6 ', 7'-dihydroxybergamottin bevatten. 
In tegenstelling tot wat de labels aangeven, bevatten vier van de supplementen geen detecteerbare hoeveelheden van furanocoumarine, terwijl twee van de supplementen slechts minimale hoeveelheden bevatten. CYP3A remming door deze lage hoeveelheden bergamottine en DHB was groter dan zou kunnen worden verwacht van deze twee furanocoumarinen, en  dus wordt aanwezigheid van andere krachtige of zeer overvloedig aanwezig zijnde  CYP3A-remmers veronderstelt.

Grapefruitsap kan de orale biologische beschikbaarheid van een brede waaier van medicijnen verhogen, aangezien het op mechanische basis remming van het darm steroïdemetabolisme veroorzaakt wanneer het wordt geconsumeerd. Zoals eerder vermeld is 6 ', 7'-dihydroxybergamottin geïdentificeerd als het waarschijnlijk actief bestanddeel dat verantwoordelijk is voor het grapefruitsap-effect. Echter, studies geven aan dat het niet het belangrijkste werkzame bestanddeel is, hoewel het grotendeels bijdraagt aan de grapefruit sap-felodipine interactie. Een studie gepubliceerd op Nature.com concludeerde dat grapefruitsap (maar niet 6 ', 7'-DHB) de concentratie cyclosporine verhoogde, waarschijnlijk omdat intestinale P-glycoproteïne een belangrijker determinant van de beschikbaarheid van cyclosporine kan zijn dan inhibitie van cytochroom P450 CYP3A4. Studies suggereren dat grapefruitsap ook, in mindere mate, de modulatie van de P-glycoproteïne functie beïnvloedt. 6 ', 7'-Dihydroxybergamottin is een belangrijke factor in het grapefruit sap effect, maar grapefruit sap bevat veel andere flavonoïden en furanocoumarine derivaten die het metabolisme van drugs door CYP kunnen veranderen.

Bijwerkingen en voorzorgsmaatregelen
Inhibitie van de CYP3A4 in de dunne darm kan de plasmaconcentraties van geneesmiddelen (vooral felodipine, amiodaron) verhogen, waardoor het risico op bijwerkingen (toxische toxiciteit) van toegediende geneesmiddelen verhoogt . Dus, 6 ', 7'-dihydroxybergamottin veroorzaakt geen bijwerkingen per se, maar kan interfereren met voorgeschreven medicijnen die gevaarlijke bijwerkingen kunnen veroorzaken.